art. 41 — Prawo bankowe

Art. 41. Do oddziałów banków zagranicznych, działających na terenie Rzeczypospolitej, stosuje się przepisy prawa polskiego. ] <Art. 41a. 1. Bank zagraniczny i podmiot z państwa trzeciego niebędący bankiem zagranicznym mogą wykonywać działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie określonym w art. 5 ust. 1 pkt 1, a w przypadku banku zagranicznego – również w zakresie określonym w art. 5 ust. 1 pkt 3 i 4, wyłącznie poprzez oddział, chyba że:

1) świadczą usługę lub prowadzą działalność na rzecz klienta lub kontrahenta mającego siedzibę lub znajdującego się na terytorium Unii Europejskiej, który jest:

a) klientem detalicznym, uprawnionym kontrahentem lub klientem profesjonalnym, mającym siedzibę lub znajdującym się na terytorium Unii Europejskiej, jeżeli taki klient lub kontrahent ze swojej wyłącznej inicjatywy zwracają się do banku zagranicznego lub podmiotu z państwa trzeciego, niebędącego bankiem Dodane art. 41a – 41y wejdą w życie z dn. 11.01.2027 r. (Dz. U. z 2026 r. poz. 1206). zagranicznym, o świadczenie dowolnej usługi lub prowadzenie dowolnej działalności, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, 3 i 4, lub

b) bankiem krajowym lub instytucją kredytową, lub

c) podmiotem należącym do tej samej grupy, co podmiot mający siedzibę w państwie trzecim;

2) wykonują czynności, o których mowa w art. 69 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, w tym dodatkowe usługi pomocnicze, w szczególności przyjmowanie depozytów lub udzielanie kredytów lub pożyczek, których celem jest świadczenie usług na podstawie tej ustawy;

3) świadczą usługi, podejmują działania lub dostarczają produkty niezbędne do zapewnienia usługi, działania lub produktu, które zostały pierwotnie zamówione przez klienta lub kontrahenta, lub ściśle powiązane z ich zapewnieniem, w tym w przypadku gdy takie ściśle powiązane usługi, działania lub produkty są zapewniane później niż usługi, działania lub produkty pierwotnie zamówione.

2. Jeżeli podmiot z państwa trzeciego niebędący bankiem zagranicznym lub bank zagraniczny pozyskuje klienta lub kontrahenta lub potencjalnego klienta lub kontrahenta, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, za pośrednictwem podmiotu działającego w jego imieniu lub mającego z nim bliskie powiązania, lub za pośrednictwem jakiejkolwiek innej osoby działającej w jego imieniu, nie uznaje się tego za usługę świadczoną z własnej, wyłącznej inicjatywy klienta lub kontrahenta lub potencjalnego klienta lub kontrahenta.

3. Inicjatywa klienta lub kontrahenta, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, nie uprawnia podmiotu z państwa trzeciego niebędącego bankiem zagranicznym lub banku zagranicznego do wprowadzania do obrotu kategorii usług, działań lub produktów innych niż te, które zamówił taki klient lub kontrahent, inaczej niż za pośrednictwem oddziału.

4. Podmiot z państwa trzeciego niebędący bankiem zagranicznym i bank zagraniczny mające oddziały utworzone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przekazują, na żądanie Komisji Nadzoru Finansowego, informacje niezbędne do monitorowania usług świadczonych z własnej, wyłącznej inicjatywy klienta lub kontrahenta mających siedzibę lub znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w przypadku gdy takie usługi są świadczone przez podmioty z państwa trzeciego niebędące bankami zagranicznymi lub banki zagraniczne należące do tej samej grupy.