art. 162 — Prawo upadłościowe

Art. 162. 1. Wynagrodzenie syndyka ustala się jako sumę pięciu części składowych, w granicach od dwukrotności do dwustusześćdziesięciokrotności podstawy wynagrodzenia.

2. Części składowe wynagrodzenia ustala się według następujących zasad:

1) część zależna od sumy wypłaconej wierzycielom w ramach wykonania planów podziału powiększonej o koszty rozwiązania stosunków pracy z pracownikami pozostającymi w zatrudnieniu w dniu ogłoszenia upadłości:

a) jedna podstawa wynagrodzenia – dla sumy do 100 000,00 zł,

b) cztery podstawy wynagrodzenia – dla sumy od 100 000,01 zł do 1 000 000,00 zł,

c) dziesięć podstaw wynagrodzenia – dla sumy od 1 000 000,01 zł do 10 000 000,00 zł,

d) trzydzieści podstaw wynagrodzenia – dla sumy od 10 000 000,01 zł do 100 000 000,00 zł,

e) osiemdziesiąt podstaw wynagrodzenia – dla sumy przekraczającej 100 000 000,00 zł;

2) część zależna od liczby pracowników zatrudnionych w dniu ogłoszenia upadłości:

a) połowa podstawy wynagrodzenia – od 1 do 10 pracowników,

b) trzy podstawy wynagrodzenia – od 11 do 50 pracowników,

c) dziesięć podstaw wynagrodzenia – od 51 do 200 pracowników,

d) dwadzieścia podstaw wynagrodzenia – od 201 do 400 pracowników,

e) trzydzieści podstaw wynagrodzenia – powyżej 400 pracowników;

3) część zależna od liczby wierzycieli biorących udział w postępowaniu:

a) połowa podstawy wynagrodzenia – do 10 wierzycieli,

b) dwie podstawy wynagrodzenia – od 11 do 100 wierzycieli,

c) cztery podstawy wynagrodzenia – od 101 do 500 wierzycieli,

d) dwadzieścia podstaw wynagrodzenia – od 501 do 1000 wierzycieli,

e) czterdzieści podstaw wynagrodzenia – powyżej 1000 wierzycieli;

4) część zależna od czasu trwania postępowania upadłościowego od dnia ogłoszenia upadłości do dnia wykonania ostatecznego planu podziału:

a) dla postępowań, w których suma podstaw wynagrodzenia określonych w pkt 1 – 3 nie przekracza ośmiokrotności: – cztery podstawy wynagrodzenia, jeżeli postępowanie trwało niedłużej niż sześć miesięcy, – dwie podstawy wynagrodzenia, jeżeli postępowanie trwało powyżej sześciu miesięcy, ale niedłużej niż dwanaście miesięcy, – jeżeli postępowanie trwało powyżej dwunastu miesięcy, wynagrodzenia nie podwyższa się o ten składnik,

b) dla postępowań, w których suma podstaw wynagrodzenia określonych w pkt 1 – 3 przekracza ośmiokrotność i nie jest większa niż czterdziestokrotność: – osiem podstaw wynagrodzenia, jeżeli postępowanie trwało niedłużej niż dwanaście miesięcy, – cztery podstawy wynagrodzenia, jeżeli postępowanie trwało powyżej dwunastu miesięcy, ale niedłużej niż dwadzieścia cztery miesiące, – jeżeli postępowanie trwało powyżej dwudziestu czterech miesięcy, wynagrodzenia nie podwyższa się o ten składnik,

c) dla postępowań, w których suma podstaw wynagrodzenia określonych w pkt 1 – 3 przekracza czterdziestokrotność: – czterdzieści podstaw wynagrodzenia, jeżeli postępowanie trwało niedłużej niż osiemnaście miesięcy, – dwadzieścia podstaw wynagrodzenia, jeżeli postępowanie trwało powyżej osiemnastu miesięcy, ale niedłużej niż trzydzieści sześć miesięcy, – jeżeli postępowanie trwało powyżej trzydziestu sześciu miesięcy, wynagrodzenia nie podwyższa się o ten składnik;

5) część ustalana przez sąd do siedemdziesięciu podstaw wynagrodzenia w zależności od stopnia trudności prowadzonego postępowania i jego efektywności, w szczególności od skomplikowania sytuacji prawnej i faktycznej masy upadłości, rozproszenia majątku oraz optymalizacji kosztów postępowania.

3. Przez podstawę wynagrodzenia należy rozumieć przeciętne miesięczne wynagrodzenie w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku w trzecim kwartale roku poprzedniego, ogłoszone przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.