art. 7 — dyrektywa 83/182/EWG (środki transportu)

Przepisy ogólne określające miejsce zamieszkania

1. Dla celów niniejszej dyrektywy „zwykłe miejsce zamieszkania” oznacza miejsce, w którym osoba fizyczna przebywa przez co najmniej 185 dni w każdym roku kalendarzowym, ze względu na swoje więzi osobiste i zawodowe, w przypadku osoby niezwiązanej z tym miejscem zawodowo, ze względu na osobiste powiązania, które wskazują na istnienie ścisłych więzi między tą osobą a miejscem, w którym mieszka.

Jednakże za zwykłe miejsce zamieszkania osoby, związanej zawodowo z innym miejsce niż jej więzi osobiste i która w rezultacie przebywa w różnych miejscach w dwóch lub więcej Państwach Członkowskich, uważa się miejsce, z którym jest związana osobiście przy założeniu, że ta osoba regularnie tam powraca. Ten ostatni warunek nie musi być spełniony, jeśli osoba przebywa w Państwie Członkowskim w celu wykonania określonego zadania w określonym czasie. Studia uniwersyteckie bądź nauka w szkole nie oznaczają przeniesienia miejsca stałego pobytu.

2. Osoby fizyczne potwierdzają miejsce normalnego zamieszkania odpowiednim dokumentem, takim jak dowód tożsamości lub inny urzędowy dokument stwierdzający tożsamość.

3. W przypadkach, gdy właściwe władze Państwa Członkowskiego, do którego dokonano przywozu, mają wątpliwości odnoszące się do ważności oświadczenia w sprawie zwykłego miejsca zamieszkania, dokonanego zgodnie z ust. 2 lub do celów pewnych szczególnych kontroli, mają prawo zwrócić się o przedstawienie wszelkich dodatkowych informacji lub o dodatkowe dowody.