art. 110 — ustawa o opodatkowaniu wyrównawczym

Art. 110. 1. Na podstawie wyboru dokonanego zgodnie z art. 137 jednostka składowa uwzględnia przy obliczaniu kwalifikowanego dochodu (straty) korektę wartości aktywów i zobowiązań do wartości godziwej dla celów podatku kwalifikowanego, jeżeli w związku z określonym zdarzeniem jednostka składowa posiada prawo lub jest obowiązana do dokonania takiej korekty zgodnie z przepisami obowiązującymi w jurysdykcji jej lokalizacji.

2. Korekta, o której mowa w ust. 1, polega na uwzględnieniu kwoty zysku (straty) w wysokości odpowiadającej różnicy między wartością bilansową poszczególnych składników aktywów i zobowiązań ustaloną bezpośrednio przed dniem zdarzenia, o którym mowa w ust. 1, a wartością godziwą tych składników ustaloną bezpośrednio po tym zdarzeniu zgodnie ze standardem rachunkowości stosowanym dla sporządzenia skonsolidowanego sprawozdania grupy. Jeżeli w związku z tym zdarzeniem powstał niekwalifikowany zysk (strata), który został uwzględniony w kwalifikowanym dochodzie (stracie) na podstawie art. 109, kwotę zysku (straty), o której mowa w zdaniu pierwszym, odpowiednio pomniejsza się lub powiększa o kwotę tego niekwalifikowanego zysku (straty).

3. Kwotę zysku (straty), o której mowa w ust. 2, jednostka składowa uwzględnia w kwalifikowanym dochodzie (stracie):

1) za rok podatkowy, w którym wystąpiło zdarzenie, o którym mowa w ust. 1, albo

2) za rok podatkowy, w którym wystąpiło zdarzenie, o którym mowa w ust. 1, oraz za kolejno następujące po sobie 4 lata podatkowe w kwocie odpowiadającej 1/5 tej kwoty zysku (straty).

4. W przypadku gdy jednostka przestaje być jednostką składową grupy w którymkolwiek z lat podatkowych, o których mowa w ust. 3, kwota zysku (straty) nierozliczona w kwalifikowanym dochodzie (stracie) tej jednostki podlega rozliczeniu za ten rok podatkowy.

5. Jednostka składowa, w odniesieniu do której dokonano wyboru określonego w ust. 1, w celu obliczenia kwalifikowanego dochodu (straty) uwzględnia wartość godziwą aktywów i zobowiązań, o której mowa w ust. 2, za lata podatkowe następujące po roku, w którym wystąpiło zdarzenie, o którym mowa w ust. 1.