art. 20 — ustawa o doradztwie podatkowym

Art. 20. 1. Egzamin jest sprawdzianem teoretycznego i praktycznego przygotowania kandydatów na doradców podatkowych z następujących dziedzin:

1) źródła prawa i wykładnia prawa;

2) (uchylony)

3) podstawy międzynarodowego oraz wspólnotowego prawa podatkowego wraz z analizą podatkową;

4) materialne prawo podatkowe wraz z analizą podatkową;

4a) opłaty, do których stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa;

4b) wymiana informacji podatkowych;

5) postępowanie przed organami administracji publicznej i sądami administracyjnymi oraz postępowanie egzekucyjne w administracji;

6) międzynarodowe, wspólnotowe i krajowe prawo celne;

7) prawo dewizowe;

8) prawo karne skarbowe;

9) organizacja i funkcjonowanie Krajowej Administracji Skarbowej;

10) rachunkowość;

11) ewidencja podatkowa i zasady prowadzenia ksiąg podatkowych;

12) przepisy o doradztwie podatkowym i etyka zawodowa.

2. Egzamin na doradcę podatkowego w stosunku do osób, które zajmowały lub zajmują stanowiska sędziów, asesorów sądowych oraz prokuratorów lub były lub są adwokatem, radcą prawnym, notariuszem oraz biegłym rewidentem, nie obejmuje zakresu egzaminu wymaganego do uzyskania takiego stanowiska lub zawodu. Przepisu nie stosuje się do dziedzin, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4.

3. Komisja Egzaminacyjna ustala zakres tematyczny egzaminu na doradcę podatkowego dla osób, o których mowa w ust. 2.

4. Zakres tematyczny egzaminu, o którym mowa w ust. 3, ustalany jest w stosunku dos ędziów, asesorów sądowych i prokuratorów po zasięgnięciu opinii Ministra Sprawiedliwości, w stosunku do adwokatów, radców prawnych, notariuszy i biegłych rewidentów – właściwego samorządu zawodowego, a w stosunku do osób, o których mowa w ust. 5 – ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

5. Przepisy ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio do funkcjonariuszy Służby Celno - Skarbowej w służbie stałej, posiadających ośmioletni staż służby w Służbie Celno - Skarbowej.