Wzorzec liczy w obu okresach dwie marże: marżę EBITDA (wynik operacyjny przed amortyzacją w relacji do przychodów) i marżę netto, i sprawdza ich zmianę w punktach procentowych przy rosnących przychodach. Gdy rosną obie, poprawa nie kończy się na poziomie operacyjnym — dociera do wyniku netto, czyli przechodzi też przez koszty finansowe i podatek. Marża może być ujemna w obu okresach: wtedy „rośnie” znaczy, że strata na każdej złotówce sprzedaży jest mniejsza niż rok wcześniej, a nie że spółka zarabia. Przy małej sprzedaży marże wychodzą w setkach albo tysiącach procent — to wynik wzoru (mała liczba w mianowniku), nie błąd.
marża EBITDA = EBITDA / przychody (EBITDA = wynik operacyjny + amortyzacja, gdy źródło nie podaje jej wprost); marża netto = wynik netto / przychody
Foka pokazuje wzorzec, gdy przychody rosną, a marża EBITDA i marża netto wzrosły każda o co najmniej 1 pp. Przychody muszą być dodatnie w obu okresach — inaczej marży się nie liczy. Gdy pozycja jest poniżej 100 tys. zł w obu okresach albo zmienia znak, procentu nie liczymy — pokazujemy tylko różnicę w złotych.
Porównujemy tylko ten sam zakres kwartałów rok do roku, w tej samej jednostce i na tej samej podstawie (dane jednostkowe albo skonsolidowane). Gdy spółka nie ma takiej pary okresów albo brakuje pozycji, wzorzec jest „nie oceniono” — nigdy „nie wykryto” i nigdy zero. Progi mają wersję (t1) — to umowna heurystyka, nie norma.
